Project 'Zambia' van het Diaconaat

Geduld in Zambia ...

Hoe toepasselijk is in deze Coronatijd dit blog geschreven door Marike en Thijs Blok, die normaal gesproken als docenten werken aan de theologische faculteit Justo Mwale in Lusaka.

Geduld is een schone zaak:

Als je denkt dat de dienst is afgelopen maar dan de mededelingen nog komen, inclusief het voorlezen van het financiële jaarverslag (tot op de cent achter de komma). In een orale cultuur is het belangrijk dat dingen verteld worden en niet alleen op papier staan. Stiekem om me heen kijkend lijkt dan ook niemand dit erg te vinden. Zelfs de kinderen blijven gewoon zitten.

Als er vijf koren zingen tijdens de dienst die allemaal creatief omgaan met de instructie dat ze echt maar één lied mogen zingen: een lied bij het opkomen, een lied voorin de kerk en een lied bij het weer teruggaan naar hun plaats.

Als er maar drie vrouwen zijn bij het begin van de vrouwenmeeting omdat het regent en de meeting dus 1,5 uur later begint.

Op de universiteit:

Als je voor de tweede keer al je cijfers inlevert en deze op miraculeuze wijze verdwijnen op de computer van de administrator.

Als de administrator vervolgens alle cijfers, onder jouw toeziend oog, nog een keer met één vinger intypt.

Als je een document wilt printen voor een collega maar de stroom voor de zoveelste keer uitvalt.

Als je snel iets wil regelen, maar dat niet lukt omdat je iemand tegenkomt, aan de praat gehouden wordt of je collega ineens een familie-issue moet oplossen. Relatie gaat altijd voor!

Met ons:

Als we (onbedoeld) gedragcodes overtreden, dingen niet snappen of veel te vlug willen. Oftewel: Zambianen moeten net zo goed veel geduld met ons hebben.

Geduld is een vrucht van de Geest, alle kans dus om deze vrucht hier te laten groeien.

P.S. Deze blog was al even geleden geschreven. We kunnen er nu aan toevoegen dat we geduld moeten hebben, omdat we noodgedwongen in Nederland zijn en geen idee hebben wanneer we weer terug kunnen. Hoewel het aantal besmettingen maar langzaam oploopt in Zambia, zijn de economische gevolgen al desastreus. Er is wel een lockdown afgekondigd, maar een bevolking die voor een groot deel afhankelijk is van informele economie kan simpel weg niet thuisblijven, omdat dat meteen betekent dat er niets te eten is. Sommige mensen zeggen zelfs dat honger (en sociale onrust) een grotere dreiding vormen dat het Coronavirus. Hierover in de volgende blog meer ....

Namens het Diaconaat, Gudrun Gilhuis

Naar boven