Project van het Diaconaat

Project Vrouwen met hiv/aids in Zambia
 
 
 
Al eerder vertelde ik over de Cirkels van Hoop, waar vrouwen met hiv/aids elkaar ondersteunen.
 
Roda komt uit Chawama, één van de arme wijken van Lusaka. Ze is voorzitter van de Circles of Hopegroep in de Anglicaanse kerk. Zoals veel anderen kwam Roda er pas na een lange ziektegeschiedenis achter dat ze HIV-positief was. “Ik werd ziek, maar de medicijnen die ik nam hielpen niet. In de kliniek bleek dat ik malaria had, en ik kreeg een kinine-infuus. Maar meteen daarna kreeg ik bloedarmoede. Toen is er een HIV-test gedaan, die positief bleek. Ik kreeg AIDS-remmers, maar na drie dagen had ik hoge koorts en moest ik erg hoesten. Ik ben gestopt met de AIDS-remmers en begonnen met een behandeling tegen TBC. De twee jaar daarna was ik ziek, ik kon niks.
De priester van de kerk was een grote steun; hij kwam vaak langs om mij te bezoeken. Hij was de eerste die ik vertelde dat ik HIV-positief was. Hij heeft veel met me gebeden: ‘Je gaat niet overlijden, je knapt wel weer op. ’ Daarna heb ik het mijn dochter ook verteld, en inmiddels weet de hele familie het.
 
Toen ik mij weer beter voelde zei de priester: ‘Eigenlijk moeten we in onze kerk de Circles of Hope weer nieuw leven inblazen.’ Er was wel een groep, maar toen de oprichter overleed, kwam daar de klad in, en mensen met HIV/AIDS werden weer estigmatiseerd in de kerk. Weet je, kerkleden vinden het moeilijk om te vertellen dat ze HIVpositief zijn.
Ze durven haast niet naar het ziekenhuis, of als dat toch moet gaan ze liever naar een ziekenhuis in een andere buurt, zodat niemand er achter komt. Ik heb toch publiek gemaakt dat ik HIV-positief ben, maar anderen zeggen: ‘Waarom zou ik dat doen?
Dan kijkt iedereen me scheef aan! Het is zinloos om te vertellen dat ik positief ben.’
 
Ikzelf ben blij dat ik het verteld heb en dat ik bij de Circles of Hope zit.
Tijdens de bijeenkomsten praten we samen over de problemen die de leden van de groep tegenkomen. We proberen te helpen. Onze groep bestaat uit 25 leden. Vier mannen, de rest zijn vrouwen. De meeste leden hebben geen werk. We proberen hen een hart onder de riem te steken. Bijvoorbeeld door elke maand allemaal 5 kwacha (iets minder dan een euro) in te leggen.
De pot gaat elke maand naar een ander groepslid, die er dan iets van kan kopen. Stof om kleding van te naaien bijvoorbeeld. En die kleding kan dan op de markt verkocht worden.
Ikzelf ben net met pensioen gegaan – de pensioenleeftijd in Zambia is 55 – en ik heb geld nodig voor eten en andere dingen.
Ik heb twee kinderen die nog naar school gaan, één is net begonnen op de universiteit. Mijn moeder, die bij mij in huis woont, heeft onlangs een beroerte gehad. Zij heeft medicijnen nodig. Dus ik heb 100 kuikentjes gekocht. Die leven nu in een kamer in mijn huis, en als ze groot zijn kan ik ze verkopen.”     
 
Stand van zaken rond het project in onze gemeente: Op de grote wat donkergroene poster op het prikbord kunt u het  bedrag van de giften per maand volgen.
Deze maand staat de teller op € 1.100,00. Dit mede dankzij inkomsten en verkoop op de Goededoelenmarkt, de schaalcollecte in augustus en giften van individuele gemeenteleden.
 
Op 12 november vindt de kerkdienst plaats die in het teken van Zambia zal staan.
 
En u weet het: er kan uiteraard altijd tussendoor  geld worden overgemaakt op Triodosbank IBAN NL78TRIO098306016
t.n.v. Diaconie PGAD onder vermelding van Project Zambia.  
 
Gudrun Gilhuis-Glenthøj
Naar boven